woensdag 20 december 2017

     Loslaten... Hét thema van 2017 voor mij.

Laat los, loslaten, het wordt te pas en te onpas geroepen. Eerlijk, ik word er soms moe van hoe vaak we dit zeggen tegen elkaar zonder enige betekenis of diepgang. Als je dan je leven en je focus dan spendeert aan loslaten ( Ik MOET loslaten), dan kom je nog bedrogen uit ook want het is namelijk pas hélemaal op het einde van het proces dat het gebeurt en je hoeft er niks voor te doen.
Het gebeurt gewoon.
Pas door het besef en inzicht wat er onderhuids speelt in jouw systeem, kan er iets veranderen en in beweging komen.

Zo startte ik dit jaar met een  hogeschool opleiding. Met als ambitie om toch maar dat extra papiertje binnen te halen, niet de beste motivatie (zo bleek).
Vanaf dag 1 werd ik getriggerd. Ik irriteerde me aan het schoolse systeem, aan de theorie die naar mijn inziens totaal niet is afgestemd op de praktijk en realiteit en aan de oppervlakkigheid die ik met lede ogen moest aanschouwen.
Reflectie , kijken naar jezelf en uit je eigen referentiekader durven en kunnen gaan , dat werd pas aangeleerd in het derde jaar. Gillend gek werd ik daar maar ik ging door want ik moest en zou opnieuw in het hulpverlenersvak stappen en daar had ik dat papiertje voor nodig. En bovendien, irritatie zegt veel over jezelf bedacht ik me en ik ging gestaag door.

Tot die ene dag dat ik op het perron stond en er drie treinen afgeschaft waren, ik ontzettend moe was en het stervens koud had.
Toen sprak er , in mijn hoofd, voorzichtig een klein maar kordaat stemmetje dat me vroeg; "waar ben jij in godsnaam mee bezig? Voor wie, voor wat en wanneer ga jij je toegeven dat jij niet terug kan naar de hulpverlening, tenminste niet diegene die je voor ogen hebt. En NIET omdat je het niet kan, Mulder. Jouw waarden en normen liggen anders. Jij gelooft in zelfredzaamheid stimuleren, capaciteiten ontdekken en benutten, in open en directe communicatie. Je gelooft niet in aanklampend werken en tevreden zijn met een minimum aan resultaat. Stop met je aan te passen!"

Die dag besloot ik te stoppen met de opleiding en  dat veranderde immens veel.

Immers hetgeen ik al die tijd, onbewust, had vastgehouden liet ik los, dat zorgde voor een storm aan emoties maar het gekke is het verloste me bijna direct van mijn eeuwige bewijs en prestatiedrang, dat papiertje werd ineens onbelangrijk want immers daar ging het (in mijn onbewuste) niet over.
Het ging over onverwerkte emoties en tegen beter weten vasthouden aan het bekende.

In die periode vroeg een dierbare collega en vriendin aan mij waar ik precies erkenning voor zocht, voor wat ik gedaan heb in het verleden of voor het coach en counselling werk wat ik nu doe want daar kreeg ik toch voldoende erkenning voor.
 Ja! Daar zat het. Ik heb zo vastgehouden aan mijzelf als hulpverlener dat ik niet kon zien of voelen dat je evengoed 'hulp'verleent in het werk wat ik nu doe en mogelijks nog effectiever.

En nu, nu staat alles op losse schroeven, is opeens alles mogelijk en ben ik bereid om nog veel spannende keuzes te maken en ja tuurlijk vind ik dat ook eng en voel ik me soms verdrietig maar bovenal merk ik op dat hoe meer ik mijn toekomst open laat en niet vasthoud aan zekerheden, hoe dichter ik bij mijzelf kom en dat werd hoog tijd.

Dus mijn boodschap is niet loslaten maar leer jezelf goed kennen en spring, maak fouten , keuzes, kortom ga in actie zodat je kunt ondervinden wat je nodig hebt en vooral wat je niet meer nodig hebt en dan volgt het loslaten vanzelf.

zondag 13 november 2016

Wat is het doel van schrijven?

Dus nu dat ik ,eindelijk, ben gestart met schrijven kom ik toch wel het een en ander tegen.

Want een blog schrijven is allemaal wel leuk en aardig maar hoe schrijf je nou een goede blog en met welke regelmaat? Ik had het idee dat ik minimaal om de twee weken moest schrijven maar dat bleek nog niet zo evident. Waarbij ik in de eerste blog vlot kon schrijven , de tekst rolde er zo uit , had ik veel meer moeite met de tweede tekst. Daar heb ik echt een paar uur over gedaan en wanneer ik die tekst terug las voelde ik zelf dat deze volledig anders was dan de vorige blog. Meer gericht op een specifiek doelgroep, het leek meer op een boekrecensie, maar wat ik  vooral opmerkte achteraf was dat het stuk met een soort van  afstand geschreven was, meer een opiniestuk. Ook goed, maar anders.

 Dat stemde tot nadenken want want wil ik bereiken met deze blog, moet ik elke week schrijven of schrijf ik best wanneer het vlot gaat. Was het feit dat het proces al moeizaam verliep geen teken aan de wand?

Na wat zelfonderzoek realiseer ik mij dat ik nog niet goed wist wat ik wilde bereiken maar dat ik wel echt wilde schrijven en dat toch een tekst eruit  persen voor mij noodzakelijk was om het schrijfvuur in stand te houden. Dat ik achteraf kritisch ben en mijzelf vragen stel, dat hoort een stuk bij mij.
Dat houdt me scherp.

Ondertussen realiseer ik me dat ik moet schrijven vanuit mijn hart , wanneer dat het moment goed is, de woorden zomaar in mij opkomen en niet met een vaste timing, dat ik ondertussen andere dingen kan schrijven om in de flow van schrijven te blijven maar vooral dat voor mij het schrijven van deze blog betekent dat ik vanuit mijzelf spreek over de zaken die me bezighouden uit mijn praktijk maar ook uit het dagelijkse leven en dat het gaat over authenticiteit en de weg daar heen maar ook over soms helemaal niet dicht bij jezelf te staan en dan gewoon even niks te doen totdat het weer rustig wordt.

maandag 7 november 2016

Van beter weten naar connectie

Onlangs las ik het nieuwste boek van Brenda Froyen.
Zij is een jonge mama die een aantal jaar geleden een kraambedpsychose kreeg en hier eerlijk over schreef in haar eerste boek 'kortsluiting'.
Dit boek brengt haar verhaal over, soms gedwongen, opnames in de psychiatrie, de isolatie, fixatie en 'dwang' medicatie die ze daar kreeg.
 Een schrijnend en rauw verhaal.

Nu heeft ze een tweede boek geschreven waarin ze haar 'waarheid', namelijk dat de psychiatrie moet afstappen van onder andere dwangmedicatie toedienen en het isoleren van cliënten en zich  meer moet gaan focussen op verbinden, echt contact maken en op zoek te gaan naar wat de cliënt nodig heeft, aftoetst door in gesprek te gaan met de hulpverleners, artsen alsook de ervaringsdeskundigen uit de wereld van de psychiatrie.

Ik vind het een uitermate interessant boek maar ook behoorlijk controversieel. Enerzijds zullen er ongetwijfeld mensen zijn die het waarschijnlijk hartgrondig eens zullen zijn met haar en blij zijn met de stem die misschien wel voor vele ervaringsdeskundigen spreekt maar anderzijds zet ze ook de psychiatrie op zijn kop. Verplegers, doktoren, deskundigen die dag in en dag uit bezig zijn met mensen zouden en zullen zich beledigd kunnen voelen door deze uitlatingen want immers zij doen toch ook hun stinkende best.

Zelf ben ik geïntrigeerd door de psychiatrie en tracht er veel over te lezen maar heb te weinig kennis van zaken doordat ik weinig tot geen praktijk ervaring heb.
 En toch..toch kan ik me wel vinden in de manier van denken van Brenda.

Jarenlang heb ik gewerkt als hulpverlener waarin ik soortgelijke zaken meemaakte.Weliswaar minder dramatisch en het ging daar niet over dwang maar wel over ongelijkheid en aanklampend werken.
Door de adviserende functie die ik had,werd er bijna automatisch een ongelijkheid gecreëerd. Ik had immers de theorie/ wetenschap in handen en dus mochten de cliënten 'luisteren'. Dat je op die manier geen echte connectie maakt met mensen en zelfs een verborgen weerstand raakt,(immers; iedereen wil veranderen maar niemand wil veranderd worden)dat werd me gaandeweg duidelijk.
Door de ervaring leerde ik dat mensen willen gehoord worden, op zoek zijn naar erkenning en herkenning en dat ze nood hebben aan zichzelf te leren kennen, te onderzoeken waar hun krachten en competenties liggen en deze te versterken. Sommigen die al lang in de hulpverlening zaten, hadden een heel netwerk van professionele deskundigen rond zich geschaard. En daar werd de focus gelegd op wat er minder goed liep en werden zelfs zaken/ verantwoordelijkheden uit hun handen genomen.
 Dat dit niet ten voordele van het zelfbeeld is behoeft geen verdere uitleg denk ik. Ik was het daar in ieder geval vaak niet mee eens en dat heeft er ook toe geleid (weliswaar met een omweg)dat ik een andere carrière richting ben ingeslagen. Toch heb ik de hoop dat het mooie vak van de hulpverlener positief evalueert en dat we gaan van 'beter weten naar connectie'.

Uiteraard is het verhaal niet zwart- wit. Nooit. Er zijn zeer competente hulpverleners met kennis van zaken , die het beste uit hun cliënten halen en daardoor mooie stappen kunnen zetten. En zelfs degene die op een voor mij ietwat aanklampende manier werkten, hadden steeds een goede bedoeling en gingen op hun manier vol voor hun job. 

Er zijn zoveel verschillende opinies en we hebben allemaal bepaalde(waarde) oordelen. Wat is goed, wat is fout? Het belangrijkste wat we moeten onthouden is dat de intentie altijd goed is en daar kunnen we wat mee, toch?

zondag 23 oktober 2016

Eindelijk...

Twee jaar..twee hele lange jaren..heb ik erover gedaan om een blog neer te zetten.
Het schrijven op zich was niet het probleem, ik heb menig stukken geschreven en deze vervolgens ook allemaal weer even vaak gewist.
Elk woord werd gewikt en gewogen maar steeds niet goed bevonden.
Een kritische stem in mij weerhield me steeds om mijzelf neer te zetten maar nu ga ik het gewoon echt doen. 

Schrijven is voor mij een manier om mijn innerlijke kern te ontdekken, bepaalde vraagstukken in het leven te onderzoeken en een weg om mijn , druk, hoofd leeg te maken.
Daarom vond ik het ook zo moeilijk om mijn schrijven publiek te maken want
dan gaat iedereen er iets van vinden. Misschien zijn mijn zinnen niet altijd even correct en vergeet ik een hoofdletter of komma of staat mijn schrijfstijl mensen niet aan en dus had ik die jaren nodig om voldoende zelfvertrouwen te krijgen, te geloven in mijzelf en de mening van de ander los te laten . 

Waarover ik zou gaan bloggen, dat is altijd al duidelijk geweest.
Stress met de hoofdletter S, dat is het onderwerp en uiteraard alles wat daaraan gerelateerd kan worden en dat is een heleboel.
Als ervaringsdeskundige heb ik persoonlijk ondervonden wat de gevolgen zijn van chronische en langdurige (negatieve) stress en als coach werk ik in mijn coachingpraktijk met mensen die met de gevolgen van 
stress kampen.
Het fenomeen stress intrigeert mij zodanig dat ik steeds op zoek ga naar wetenschappelijke onderbouwing, methodieken, opleidingen en literatuur zodat ik mijn kennis hierover
 steeds meer kan verrijken.

Ik werk als zelfstandige in bijberoep en dus moet ik ook ondernemen zodat mijn zaak kan groeien.Laat dat nu net zijn wat ik moeilijk vind want coachen dat vind ik heerlijk en daar ligt mijn talent maar het commerciële aspect dat je nodig hebt als ondernemer, dat is een competentie die ik niet bezit en zelfs helemaal niet leuk vindt want immers.. als je hulp verleent door mensen te begeleiden naar hun doel dan is het toch helemaal niet integer om daar reclame over te maken?

Deze overtuiging zat erg diep totdat een fijne integere vriend mij zei:
"maar als jij een missie hebt en ervan overtuigd bent dat coaching er toe kan bijdragen dat mensen hun doel bereiken en stress kunnen verminderen en daardoor meer levenskwaliteit kunnen ervaren dan mag je dat rustig in de wereld zetten hoor, het gaat over intentie en zolang deze zuiver is kan je niks verkeerd doen!"

Deze woorden in acht nemende ga ik dat dus doen, door mijn oude liefde voor schrijven opnieuw te ontdekken en deze te combineren met mijn nieuwe liefde voor coaching en alles wat daar mee te maken heeft.

Vind het best stoer van mijzelf. En eng..maar toch..3,2,1..GO!